คุณถามว่า ทำไมฉันชอบตั้งคำถาม
ชอบมีคำถามเยอะ ชอบถามคำถามอะไรที่มันวุ่นวาย
เพราะคุณไม่อยากตอบ
หรือมองคำถามของฉันผิดไป
คุณบอกว่า อยากได้บทสนทนาที่เป็นประโยคบอกเล่า
ที่มากกว่าคำถามได้มั้ย ...
ฉันไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคุณ
ที่ผ่านมา ฉันยอมรับ ฉันจู้จี้ขี่บ่น ชอบถามไปเรื่อยเปื่อย
ใช่ มันคือ นิสัยอยากรู้มากเกินไปของฉัน
ฉันปรับมันแล้ว ตั้งแต่วันนั้น ฉันตั้งใจว่า เราจะเริ่มต้นกันใหม่
แต่สองสามวันนี้ ฉันไม่เข้าใจ
กับไอ้การเป็นห่วงที่ส่งผ่านคำถามเพียงแค่นี้
คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ที่ฉันรู้ว่าคุณไปไหนมาไหน ไม่บอกไม่กล่าว
ไปบ้านเพื่อนคนนั้นที คนนี้ที พรุ่งนี้จะไปไหน ไม่บอก
ฉันคงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปแล้ว แต่นี่เปล่าเลย
ฉันพยายามปรับปรุงนิสัยตัวเอง
ฉันพยายามบอกกับตัวเองว่า อย่าเอาเราไปยุ่งกับชีวิตเขามากเกิน
ถึงคุณไม่บอก ฉันก็ถาม เพียงแค่คุณตอบ ฉันไม่ได้โกรธคุณเลย
ฉันพูดได้เลย ว่า ฉันไม่ได้โกรธคุณแบบเมื่อก่อน
ฉันเปลี่ยนแล้ว
ฉันยิ้ม ฉันไม่โกรธ ฉันไม่น้อยใจ
เพราะคิดว่าเราคงเข้าใจกันดี
และคิดว่า ไม่ต้องมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกัน ยกเว้น นิสัยที่แก้ไม่ได้ของคุณและฉัน
คุณชอบร่ำลากันโดยที่ไม่รอกัน
ทำไมต้องถามว่าจะให้รอยังไง ทำไมต้องบอก
คุณบอกว่า ไม่ชอบคำถามเองไม่ใช่หรือไง นี่ไงคือ คำตอบ
ฉันปวดหัวมากในวันนี้
ฉันรอที่จะคุยกับคุณ เล่าเรื่องราวที่ผ่านมาวันนี้ให้ฟัง
แต่ไม่เป็นไร คุณบอกว่า คุณมีงาน ฉันเข้าใจ
ฉันรับรู้เรื่องราวต่างๆ มามาก ฉันอยากช่วยให้คุณและเพื่อนๆเข้าใจกันด้วยดี
แต่คำถามของฉัน มันกลับกลายเป็น
จุดที่น่ารำคาญสำหรับคุณ
แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง ...
ฉันเบื่อจริงๆ กับการที่ต้องมาเป็นแบบนี้
น้ำตามันไหลออกมาเอง ฉันไม่ได้บังคับให้มันออกมาซักหน่อย
ถ้าคุณได้เข้ามาอ่าน
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้วกัน